Ανάγνωση των κληρονομημένων κανόνων σχεδιασμού

Αν εξετάσετε προσεκτικά ένα σύνολο στηριγμάτων της δυναστείας Σονγκ, θα παρατηρήσετε ότι οι βραχίονες και τα μπλοκ τους έχουν σταθερό πάχος. Αυτή η συνέπεια δεν είναι σύμπτωση ούτε μυστικό. Είναι κανόνας, και μπορούμε να διαβάσουμε το εγχειρίδιο.

Το Yingzao Fashi

Το 1103, ο αξιωματούχος Li Jie εξέδωσε το Yingzao Fashi, που συχνά μεταφράζεται ως «Πραγματεία για τις αρχιτεκτονικές μεθόδους». Ο σκοπός του ήταν εν μέρει διοικητικός: να τυποποιήσει υλικά και εργασία για κρατικές κατασκευές και να περιορίσει τη σπατάλη. Στον πυρήνα του βρίσκεται το cai, μια τυποποιημένη ξυλεία της οποίας οι διαστάσεις χωρίζονται σε μικρότερες μονάδες που ονομάζονται fen. Τα κτίρια έλαβαν βαθμό cai, και σχεδόν κάθε διάσταση ξύλου προέκυπτε από αυτόν.

Το αποτέλεσμα είναι ένα κλιμακούμενο αρθρωτό σύστημα. Ένα μικρό περίπτερο και μια μεγάλη αίθουσα μπορούσαν να έχουν τις ίδιες αναλογίες, επειδή και τα δύο σχεδιάζονταν σε fen, απλώς σε διαφορετικές απόλυτες διαστάσεις. Όταν βλέπετε οικογενειακή ομοιότητα ανάμεσα σε κτίρια της δυναστείας Σονγκ, αυτό εξηγεί μεγάλο μέρος της.

Τον 20ό αιώνα ο αρχιτεκτονικός ιστορικός Liang Sicheng αφιέρωσε χρόνια στην αποκρυπτογράφηση της ορολογίας του εγχειριδίου, ελέγχοντας τους όρους με σωζόμενα κτίρια. Η ταυτοποίηση του 1937 από την ομάδα του της Ανατολικής Αίθουσας του ναού Foguang στο όρος Wutai, χρονολογούμενης στο 857, έδωσε ένα σπάνιο πρώιμο κτίριο με το οποίο μπορούσαν να συγκριθούν οι μεταγενέστεροι κανόνες.

12

Κανονισμοί της δυναστείας Τσινγκ

Το Qing Gongbu Gongcheng Zuofa, που δημοσιεύθηκε το 1734 από το Υπουργείο Δημοσίων Έργων, οργάνωσε ξανά αυτές τις αρχές γύρω από διαφορετική μονάδα μέτρησης, που συχνά συνδέεται με το πλάτος του στομίου ενός στηρίγματος. Τα κτίρια των Τσινγκ τείνουν να έχουν μικρότερα, πιο διακοσμητικά στηρίγματα από τα αντίστοιχα των Σονγκ ή των Τανγκ, μια αλλαγή που το κείμενο αυτό βοηθά να εξηγηθεί. Η σύγκριση των δύο εγχειριδίων είναι ένας από τους πιο σαφείς τρόπους να χρονολογήσει κανείς με το μάτι κινεζικά ξύλινα κτίρια.

Το kiwari στην Ιαπωνία

Οι Ιάπωνες τέκτονες ναών ανέπτυξαν το kiwari, συστήματα αναλογιών βασισμένα σε μια πρωτεύουσα διάσταση, όπως η απόσταση των κιόνων. Το Shōmei, ένα εγχειρίδιο που μεταδόθηκε στην οικογένεια Heinouchi, οικογένεια κορυφαίων τεκτόνων, και χρονολογείται στο 1608, καθορίζει αυτές τις αναλογίες για πύλες, παγόδες και αίθουσες. Μεγάλο μέρος της γνώσης έμενε μέσα στις τεχνικές παραδόσεις, οπότε τα εγχειρίδια καταγράφουν μόνο ένα μέρος όσων γνώριζαν οι τεχνίτες.

Ένας ζωντανός κώδικας στο Ise

Στο Ise Jingu ο κώδικας εφαρμόζεται και δεν περιορίζεται σε γραπτή μορφή. Μέσω του Shikinen Sengū, τα κύρια ιερά ανακατασκευάζονται κάθε 20 χρόνια. Η 62η ανακατασκευή έγινε το 2013, και η επόμενη είναι προγραμματισμένη για το 2033. Κάθε κύκλος μεταδίδει ξυλουργικές δεξιότητες σε νέα γενιά. Εδώ το «πρωτότυπο» είναι η πρακτική, όχι η ξυλεία.

Κείμενα shilpa και ζωντανοί sthapatis

Στη Νότια Ινδία, πραγματείες όπως η Mayamata και η Manasara εξακολουθούν να συμβουλεύονται οι παραδοσιακοί αρχιτέκτονες ναών, οι sthapatis, πολλοί από τους οποίους εκπαιδεύονται στο Mamallapuram. Τα κείμενα ορίζουν πλέγματα, αναλογίες και εικονογραφία, αλλά οι επαγγελματίες τα ερμηνεύουν μέσα από την παράδοση της σχολής τους και το τοπικό έθιμο.

Δείτε πώς αυτοί οι κανόνες εμφανίζονται ως ορατός ρυθμός στα κτισμένα μοτίβα, ή διαβάστε περισσότερα για τον τρόπο που ζυγίζουμε τα κείμενα στην πολιτική τεκμηρίωσης μας.